Wkrótce po uzyskaniu urzędu Gerard pozyskał od palatyna reńskiego obietnicę przekazania arcybiskupstwu hrabstwa Stade. Musiał jednak ustąpić w konflikcie z mieszczaństwem Bremy o cła na handel na rzece Wezerze. Gerard był aktywnym członkiem koalicji książąt północnoniemieckich walczących przeciwko królowi Danii Waldemarowi II – zwycięstwa wojsk koalicji z udziałem Gerarda w bitwie pod Mölln w 1225 r. oraz w bitwie pod Bornhöved w 1227 r. powstrzymały duńską ekspansję w tym rejonie. Przy tej okazji Gerard poszerzył granice arcybiskupich posiadłości o Dithmarschen. Następnie zdecydował się poskromić chłopów z regionu Stade, odmawiających płacenia dziesięciny. Pierwsza próba podjęta w 1229 r. zakończyła się niepowodzeniem (zginął m.in. brat arcybiskupa Herman). Rok później synod bremeński ogłosił przeciwników heretykami i Gerard zorganizował przeciwko nim krucjatę, na którą otrzymał papieską zgodę w 1232 r. Chłopi odpierali kolejne ataki, aż do klęski, którą ponieśli w 1234 r. Umocnienie pozycji Gerarda pozwoliło mu na podporządkowanie sobie także Bremy w 1247 r.
Bibliografia
Kategoria:Biskupi Bremy i Hamburga Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1258