oficjalnie funkcjonowało ono jako "Wieniec Wistowy", kółko towarzyskie. W 1863 Andrzejewski powrócił do Chełmna i pozostawał z tamtejszym gimnazjum związany aż do emerytury (1 kwietnia 1899). Przez kilkanaście lat opiekował się polską uczniowską biblioteką szkolną w Chełmnie. Zajmował się także przeróbkami na potrzeby szkolne utworów Brodzińskiego, Mickiewicza i Słowackiego. 40-letni staż pracy w charakterze nauczyciela języka polskiego uczynił Andrzejewskiego nestorem polonistyki pomorskiej, porównywanym do Mrongowiusza.
1 września 1875 na uniwersytecie w Rostocku obronił rozprawę doktorską z historii filologii romańskiej. Praca Apreçu des principales hypothèses, que la phililogie a établies quant à l'origine et la formation des lanques Romanes ukazała się w sprawozdaniu rocznym gimnazjum chełmińskiego za rok szkolny 1873/1874 (Chełmno 1874) i odrębnie nakładem Józefa Buszczyńskiego (Toruń 1875).
Był żonaty z Cyrylą Tokarską, miał syna Adama (1880–1942), księdza katolickiego i działacza społecznego. Zmarł 17 marca 1911 w Chełmnie i tamże został pochowany.