Od momentu jej ujawnienia trwają ciągłe spory o to, czy jest ona autentyczna. Część historyków i specjalistów od średniowiecznych dokumentów uważa, że jest ona fałszerstwem, ponieważ chemiczne analizy wykazały w atramencie obecność XX-wiecznego sztucznego pigmentu. Z kolei według duńskich uczonych pochodzi on najpewniej z piasku używanego do suszenia tuszu i pojawia się także na innych średniowiecznych mapach. Badacz Lars Lönnroth sądzi, że jest to XV-wieczny oryginał, do którego setki lat później ktoś po prostu mógł dodać lądy odkryte przez wikingów.
Odkrycie i publikacja mapy thumb|220px|Czerwony ślad znajdujący się w manuskrypcie Speculum to jedyna pozostałość po znaku właściciela Mapa po raz pierwszy pojawiła się w 1957 (trzy lata przed odkryciem nordyckiej osady L’Anse aux Meadows) i znajdowała się w niedużej księdze zawierającej krótki średniowieczny tekst zwany Hystoria Tartarorum. Kupił ją Paul Mellon od pewnego szwajcarskiego handlarza i w imieniu hiszpańsko-włoskiego kupca Enzo Ferrajoli de Ry bezskutecznie chciał sprzedać British Museum. Krótko potem Ferrajoli sprzedał ją za 3500 dolarów amerykańskiemu handlarzowi Laurence’owi C. Wittenowi II, który z kolei zaoferował ją Uniwersytetowi Yale. Początkowo mapa wzbudziła nieco podejrzeń, gdyż dziury w księdze nie pokrywały się z tymi na mapie.