Ubiów i Tungrów) do współpracy i przyłączenia się do powstania Cywilisa.

Sabinus kazał tytułować się Cezarem, jednak jego próba nakłonienia siłą do współpracy wiernych Rzymowi Sekwanów zakończyła się porażką. Pokonany Sabinus ukrywał się przez dziewięć lat wraz ze swoją żoną Epponiną. W 78 n.e. Wespazjan uwięził w Rzymie Sabinusa i Epponinę, a następnie po przesłuchaniu kazał stracić. Jednego z ich synów również o imieniu Sabinus wysłał do Delf, gdzie miał go spotkać Plutarch, a drugiego do Egiptu, gdzie zginął w walce.

Motyw Sabinusa w sztuce Motyw Sabinusa i Epponiny stał się popularny we Francji w okresie rewolucji i był wykorzystywany w sztuce i przedstawieniach w XVIII i XIX wieku. Powstała wtedy m.in. tragedia Éponine Michel-Paul-Gui de Chabanona (1762), opera Sabinus w pięciu aktach wystawiona po raz pierwszy 4 grudnia 1773, której kompozytorem był François-Joseph Gossec oraz obrazy Nicolasa-André Monsiau, Alexandre Menjauda i Etienne-Barthélémy Garniera. Eponina występuje też jako fikcyjna postać powieści Nędznicy (1862) Wiktora Hugo.

Przypisy . Imię Epponiny brzmi Empona. . Imię Epponiny brzmi Pepponilla.

Bibliografia Źródła

Opracowania

Kategoria:Galia starożytna Kategoria:Zmarli w 78 Kategoria:Postacie starożytności