Kuźnice Suskie (od 1851 Zakłady Górniczo-Hutnicze Aleksandra hr. Branickiego w Suchej) – huta żelaza w Suchej (później Sucha Beskidzka) działająca w latach 1828–1885 lub 1890.
Historia Kuźnice Suskie zostały założone w 1828 przez Jana Kantego Wielopolskiego w centrum ówczesnej wsi Suchej (w okolicach dzisiejszej ulicy Gospodarczej). Początkowo huta przerabiała rudę słowacką, a od 1835 rudę darniową z beskidzkich kopalń. Do produkcji hutniczej potrzebne były również znaczące ilości drewna – rozwój kuźnic doprowadził tym samym do nadmiernej eksploatacji okolicznych lasów.
W 1836 w kuźnicach pracę rozpoczął wielki piec. W 1839 Wielopolscy wydzierżawili hutę hrabiemu Filipowi Ludwikowi de Saint Genois, właścicielowi sąsiednich dóbr makowskich, który od 1844 był również posiadaczem huty w Makowie.
W 1851 huta suska przeszła na własność hrabiego Aleksandra Branickiego, właściciela dóbr suskich od 1843. Od tej pory przyjęła ona nazwę „Zakłady Górniczo-Hutnicze Aleksandra hr. Branickiego w Suchej”. Branicki zmodernizował zakłady: powstały nowe piece fryszerskie i emaliernia naczyń. W 1860 powstał drugi wielki piec oraz kolejne piece fryszerskie. W 1880 działał nowy młot parowy oraz walcownia do wyrobu stali zgrzewanej.