Wtedy też rozpoczęła się sprzedaż pustych placów przy pasażu z przeznaczeniem pod budowę fabryk i kamienic.
Aleja została wybrukowana prawdopodobnie w 1905 roku – wówczas władze miasta przeznaczyły na ten cel 14 000 rubli. W niewielkiej monografii-przewodniku po Łodzi z 1909 roku pasaż został już wymieniony wśród ulic pryncypalnych, choć autor mylnie twierdził, że biegła nim trasa tramwajowa.
W latach 1908–1912 (do czasu powstania boiska przy ul. Srebrzyńskiej 37/39) na boisku przy pasażu Szulca rozgrywała mecze piłkarskie drużyna Łódzkiego Klubu Sportowego (początkowo pod nazwą Łodzianka). Od nazwy pasażu pochodzi pierwszy historyczny przydomek drużyny ŁKS – Szulcowi.
Kilka lat przed I wojną światową pasaż – na odcinku od skrzyżowania z ul. Zakątną (ob. ul. kpt. Stefana Pogonowskiego) do końca – został zadrzewiony kasztanowcami.
Podczas niemieckiej okupacji miasta w latach 1915–1918 nosiła nazwę Schulz Zeile.
Lata 1919–1945 W 1919 roku nazwę zmieniono na aleję 1 Maja. W okresie międzywojennym w kamienicy pod numerem 20 mieścił się żydowski Łódzki Dom Sierot, którego prezesem zarządu był najprawdopodobniej Chaim Rumkowski.