W 1920 roku Eberle została wybrana jako członkini National Academy of Design, a w roku następnym miała indywidualną wystawę w Macbeth Gallery. W tym czasie jednak z powodu dolegliwości serca, które zaczęły się w roku 1915, zmuszona była przerwać swoją działalność artystyczną. Pracowała tylko wtedy, kiedy miała siły oraz środki na wynajęcie pomocy niezbędnej przy tworzeniu ciężkich rzeźb. W 1921 roku przekazała 20 gipsowych kopii swoich prac jako prezent dla Kendall Young Library w rodzinnym mieście.
Ostatnie lata życia Eberle spędzała głównie w Westport, w stanie Connecticut. Zmarła w Nowym Jorku.
Twórczość Humanistyczne zainteresowania Eberle inspirowały jej charakterystyczne, niewielkie rzeźby z brązu ukazujące w naturalistyczny sposób dzieci i kobiety z niższych klas. Artystka była pod wpływem Jane Addams i progresywizmu z przełomu XIX i XX wieku. Przedmiotem jej podziwu była witalność i niepohamowana radość życia w nowojorskiej kamienicy. Podobnie jak współcześni jej malarze z kręgu Ashcan School, używała energicznego, antyakademickiego stylu, odpowiedniego do przedstawianych przez nią scen rodzajowych.