Nie mógł jednak tworzyć później niż w roku 551R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 5..
Jego niezachowane dzieło uważane jest albo za główne źródło dla Kasjodora, źródło przez niego wykorzystaneI. Nordgren, The Well, s. 384-385; R. Hachmann, Die Goten, s. 78; P. Janiszewski, Ablabios, s. 31., za którego pośrednictwem treści w nim zawarte miały trafić do GetikiS. Krautschick, Cassiodor und die Politik seiner Zeit, Bonn 1983, s. 145., albo ewentualnie mu znaneR. Kasperski, Amalowie, s. 16., ale wykorzystane bezpośrednio przez JordanesaR. Kasperski, Amalowie, s. 6.. W utworze Ablaviusa doszukiwano się historii spisanej na podstawie oralnych gockich przekazów pieśniarskich, historii Wizygotów co najmniej do czasów Hermanaryka (ok. 375)R. Hachmann, Die Goten, s. 68., dzieła etnograficznego bądź geograficznegoA. Gillett, Jordanes, s. 493-494.. Przekazane przez Jordanesa fragmenty z Ablaviusa tyczą się obszarów nadczarnomorskich i okresu sprzed podziału na Wizygotów i Ostrogotów. Od niego zaczerpnął autor Getiki opowieść o królu FilimerzeR. Kasperski, Amalowie, s. 7. oraz, zapewne, fragment opisujący wędrówkę Gotów ze Skandynawii nad Morze CzarneP. Janiszewski, Ablabios, s. 31..