Nazwę miejscowości nadali przybyli Polacy (osadom położonym na obszarach o nieznanej sobie dotąd naturze geograficznej zesłańcy nadawali nazwy kojarzone z opuszczonymi obszarami ojczystymi).
Początkowo zesłańcy mieszkali w namiotach, następnie w ziemiankach (niekiedy po trzy rodziny w jednej), żyli w bardzo trudnych warunkach z uwagi na surowy klimat, braki żywności i lekarstw, a także prześladowania i aresztowania. We wsi działała komendantura, mająca na celu uniemożliwienie ucieczek mieszkańców. Od 1937 roku tzw. „specprzesiedleńcy” (ros. spiecpieriesielency) byli objęci ograniczeniem wolności osobistej, obowiązkiem comiesięcznego meldowania się u komendanta, obowiązywały ich specjalne regulacje prawne, np. wzbraniające swobodnego poruszania się, w tym odwiedzania sąsiednich wsi, korespondencji).
Od początku istnienia osady funkcjonował w niej kołchoz pod nazwą „Zwiezda kommuny”, ustanowiony przez Państwowy Fundusz Ziemi. Funkcję pierwszego przewodniczącego kołchozu pełnił Polak Mieczysław Wawrowski. W grudniu 1936 roku rozpoczęła działalność czteroklasowa szkoła, w której nauczano w języku rosyjskim i niemieckim.