Historia ochrony przyrody w Niemczech Najstarsze znane rozporządzenia ochronne na terenie krajów niemieckojęzycznych pochodzą z końca XIII i początku XIV wieku. Podobnie jak w innych częściach Europy, ustawy te miały cel utylitarny – ochronę zasobów przyrodniczych przydatnych w gospodarce, bądź w myślistwie, jednak ze względu na fragmentację terytorialną miały one bardzo ograniczony zasięg. Przełom w myśleniu o przyrodzie przyszedł wraz z romantyzmem, gdy zaczęto bardziej doceniać estetyczne wartości krajobrazów przyrodniczych, które stały się zagrożone przez epokę industrialną. W pierwszej połowie XIX wieku pojawiają się pierwsze ustawy ochronne ze względów krajobrazowych. W 1803 r. król Bawarii Maksymilian I Józef Wittelsbach wydał rozporządzenie chroniące park Bamberger Hain. Co najmniej od 1827 r. chroniono ostoję cisów w Wierzchlesie koło Tucholi w ówczesnym zaborze pruskim, aby ocalić przed wymarciem zagrożony gatunek. Często za pierwszy rezerwat w Niemczech uznaje się rozporządzenie rządu pruskiego chroniące Drachenfels wydane w 1836 r, choć formalnie rezerwat powołano w 1922 r.