Karpińska, Warszawa 2010.. thumb|left|Wiejska żebraczka, akwarela Henryka Grombeckiego namalowana w 1912 roku w Klarysewie pod Warszawą Dziadowie bardzo często byli również śpiewakami. Wykonywali w miejscach publicznych (zwłaszcza pod kościołami) rozmaite pieśni, głównie o tematyce religijnej i zabarwieniu moralizatorskim (np. o świętych, cudownych objawieniach, końcu świata, śmierci, upadku obyczajów), które powszechnie określa się mianem pieśni dziadowskichP. Grochowski, Dziady. Rzecz o wędrownych żebrakach i ich pieśniach, Toruń 2009.. Na terenach wschodnich podobny repertuar wykonywali z towarzyszeniem liry korbowej ukraińscy i białoruscy lirnicy, których często również nazywano dziadami, choć mimo pewnych podobieństw zasadniczo tworzyli oni osobną grupę o specyficznej, odmiennej kulturze i sposobach działaniaN. Kononenko, Ukrainian Minstrels, Armonk-New York-London, 1998..