został zakończony w 1470 r. dzięki pośrednictwu trzeciego brata, Hermana. Wkrótce potem Ludwik zmarł, a Henryk objął rządy opiekuńcze w Dolnej Hesji w imieniu małoletnich synów zmarłego brata.
W późniejszym okresie Henryk zaangażował się w spór o Kolonię. Wybuchł tam bunt przeciwko arcybiskupowi Kolonii Ruprechtowi, a na administratora księstwa wybrano brata Henryka – Hermana. Ruprecht wezwał na pomoc księcia Burgundii Karola Śmiałego, jednak Henryk powstrzymał go skutecznie broniąc zamkniętego w oblężeniu przez niemal rok (od lipca 1474 r. do czerwca 1475 r.) miasta Neuss. Także Henryk pojmał arcybiskupa Ruprechta i trzymał w niewoli aż do końca jego dni (arcybiskup zmarł w 1480 r., zaś jego następcą w Kolonii został brat Henryka Herman). W 1479 r. Henryk objął także hrabstwo Katzenelnbogen po bezpotomnej śmierci ostatnich jego hrabiów – uczynił to dzięki traktatowi o dziedziczeniu, który zawarł jeszcze ojciec Henryka, Ludwik I Zgodny, w 1446 r., zaręczając czteroletniego wówczas Henryka z jeszcze młodszą Anną, córką hrabiego Katzenelnbogen Ludwika I (małżeństwo zostało zwarte w 1458 r.). Granice Hesji rozciągnęły się w ten sposób na Ren, zapewniając jej władcom nowe źródło dochodu w postaci ceł rzecznych. Spory z sąsiadami o Katzenelnbogen trwały jednak jeszcze przez dziesięciolecia.