Po proklamowaniu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej (ZURL) pełnomocnik nadzwyczajny Ukraińskiej Rady Narodowej (listopad 1918 – marzec 1919), radca delegacji Ukraińskiej Republiki Ludowej na paryską konferencję pokojową i od grudnia 1919 kierownik delegacji ZURL na tej konferencji (do 1921). W 1920 przedstawiciel emigracyjnego rządu ZURL w Londynie.
W latach 1921–1925 mieszkał w Berlinie, współpracował z gazetą Ukrajinśke słowo (Українське слово), był redaktorem tygodnika Litopys polityky, pyśmenstwa i mystectwa (Літопис політики, письменства і мистецтва). W roku 1925 powrócił z emigracji do Lwowa, redagował czasopismo Polityka (Політика) i uczył w gimnazjum. Od 1928 do końca życia docent historii Ukrainy Uniwersytetu Jagiellońskiego. W okresie międzywojennym stał się znaczącą postacią ukraińskiego obozu konserwatywnego (obok m.in. Osypa Nazaruka i Wiaczesława Łypynskiego). Członek zarządu Ukraińskiej Organizacji Chrześcijańskiej, jeden z twórców tzw. szkoły państwowej (ukr. державницькa школa). Prezentował kulturowo zorientowaną na Zachód interpretację dziejów Ukrainy, a od połowy lat 20. XX wieku polityczną orientację propolską.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Prace 1896