Statut partii przewidywał, iż jej głównym celem będzie obrona i umocnienie białoruskiej tożsamości narodowej, kulturowej i religijnej. Oprócz postulatów o charakterze narodowym w orbicie zainteresowań partii znalazło się dążenie do rozwoju gospodarczego Białostocczyzny, a zwłaszcza przeciwdziałanie bezrobociu, upadkowi rolnictwa oraz zacofaniu infrastrukturalnemu regionu. Proponowano między innymi utworzenie Związku Gmin Wschodniej Białostocczyzny oraz wspólne gromadzenie kapitału na inwestycje w przetwórstwo rolne. Delegaci przyjęli program, który można określić jako liberalno-demokratycznyE. Mironowicz, Białorusini w Polsce 1919-2009, [w:] T. Zaniewska (red.), Białorusini, Warszawa 2010, s. 25.. Okazało się jednak, iż program ekonomiczny partii był zupełnie niezrozumiały dla członków społeczności białoruskiej. Również władze poszczególnych gmin uznały propozycje gospodarcze partii za zbyt ryzykowne, gdyż nie stały za nimi gwarancje państwa. Zdaniem E. Mironowicza odrzucenie propozycji ekonomicznych BZD przez nomenklaturę gminną faktycznie przekreśliło jeden z najważniejszych celów partii – wydobycie z zapaści cywilizacyjnej obszarów zamieszkanych przez mniejszość białoruskąE. Mironowicz, Białorusini w Polsce 1919-2009, [w:] T. Zaniewska (red.), Białorusini, Warszawa 2010, s.