Z początku koronki francuskie naśladowały koronki hiszpańskie i włoskie, lecz pod koniec XVII wieku Alençon wypracowało własną technikę wykonywania koronki igłowej i niepowtarzalny styl.
W 1851 roku, podczas Wielkiej Wystawy światowej w Londynie, koronkę z Alençon określono mianem „koronki królowych i królowej koronek”. Popularność koronki spadła wraz z upowszechnieniem się koronek wykonywanych techniką maszynową.
Technika Technika koronki igłowej z Alençon wymaga dużych zdolności manualnych i czasu – wytworzenie jednego centymetra kwadratowego wymaga średnio siedmiu godzin. Koronka powstaje z jednej nitki w wyniku łączenia poszczególnych motywów cienką siateczką.
Praca nad każdym elementem koronki podzielona jest na dziesięć etapów: szkicowanie podstawowego wzoru, zaznaczenie zarysu wzoru na pergaminie poprzez nakłuwanie, przeniesienie podstawowego wzoru na pergamin, stworzenie tła z siateczki, połączenie motywów i cieniowanie, zdobienie dekoracyjnymi elementami np. w formie śnieżynek, haftowanie dla nadania wypukłości partiom brzegowym, odcinanie koronki z pergaminu za pomocą brzytwy, przycinanie nitek, wygładzanie – prasowanie na zimno za pomocą szczypców homara.