Po zakończeniu kariery Po zakończeniu kariery został wygnany do Niemiec. Podczas II wojny światowej walczył w tamtejszej artylerii przeciwlotniczej. Miał stopień sierżanta. Został odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy. Po wojnie wyemigrował do USA i został trenerem, jednakże z powodu różnic między hokejem europejskim a amerykańskim zrezygnował. W latach 80. był trenerem w Rio de Janeiro. Po odzyskaniu niepodległości przez Łotwę wspierał Łotewski Związek Hokeja.
Zmarł 4 lutego 1995 w Grand Rapids po krótkiej chorobie. 30 czerwca 1995, zgodnie z ostatnią wolą Vedējsa, jego prochy zostały rozrzucone nad Morzem Bałtyckim przez dzieci hokeisty (miał syna Dainisa i córkę Jānę).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Łotewscy hokeiści Kategoria:Łotewscy olimpijczycy (Garmisch-Partenkirchen 1936) Kategoria:Bakteriolodzy Kategoria:Hokeiści na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1936 Kategoria:Uczestnicy II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1995 Kategoria:Ludzie urodzeni w Dyneburgu