Na podstawie art. 4 Ustawy o obywatelstwie Rzeszy (Reichsbürgergesetz), wchodzącej w skład ustaw norymberskich, 19 października 1935 pozbawiono go prawa wykładania. W 1938 roku odebrano mu prawo wykonywania zawodu. Prawdopodobnie z powodu zaawansowanego wieku nie emigrował, pozostając w Berlinie.
Popełnił samobójstwo przez przedawkowanie weronalu i morfiny, na krótko przed wejściem w życie rozporządzenia nakazującego Żydom noszenie opasek z gwiazdą Dawida. Zmarł po trzech dniach w Szpitalu Marcina Lutra (Martin-Luther-Krankenhaus).
Wybrane prace Über die Dauerresultate der vaginalen Totalexstirpation bei Carcinoma uteri, 1898 Die Göttinger Typhusepidemie im Sommer 1900, 1901 Medizin und Strafrecht: Ein Handbuch für Juristen, Laienrichter und Ärzte. P. Langenscheidt, 1911 Über Gewerbekrankheiten und Gewerbehygiene. Berlin: Schoetz, 1915
Bibliografia Manfred Stürzbecher. Berliner Ärzte: Namen, die kaum noch einer nennt. Paul Fränckel. Berliner Ärzteblatt 93, s. 362-363, 1980 Wer ist wer?