Borys Palij-Nejiło, ukr. Борис Палій-Неїло (ur. w guberni połtawskiej, zm. 5 lutego 1956 w Detroit) – rosyjski, a następnie ukraiński wojskowy (generał chorąży), emigracyjny działacz wojskowy.
Życiorys W 1895 r. ukończył piotrowski korpus kadetów w Połtawie, zaś w 1897 r. aleksandrowską szkołę wojskową. Służył w iwangorodzkiej artylerii fortecznej. W 1898 r. przeszedł do baterii 48 Brygady Artylerii. Od końca 1899 r. służył w 13 Brygadzie Artylerii, od lata 1903 r. 2 Zapasowej Brygadzie Artylerii, od lata 1910 r. 9 Brygadzie Artylerii, zaś od lata 1913 r. 12 Brygadzie Artylerii. W tym samym roku awansował do stopnia kapitana. Brał udział w I wojnie światowej. Pod koniec 1916 r. mianowano go podpułkownikiem, a za zasługi bojowe odznaczono Orderem Świętego Jerzego. Uczestniczył w I, a następnie II wszechukraińskich zjazdach wojskowych. Wszedł w skład Ukraińskiego Wojskowego Komitetu Generalnego. Od końca 1917 r. w stopniu pułkownika dowodził 1 Traktornym Dywizjonem Artylerii, który został zukrainizowany. W 1918 r. objął funkcję szefa oddziału organizacyjnego zarządu inspektora artylerii wojsk Centralnej Rady Ukraińskiej. Następnie został pisarzem generalnym Kozactwa Ukraińskiego. Na przełomie 1918/1919 r. objął funkcję zastępcy atamana stołecznego. Od pocz. 1919 r. był inspektorem państwowym połączonej szkoły junackiej.