Po skoku dotarł do Warszawy, nawiązał kontakt z KG AK. W Powstaniu Warszawskim początkowo walczył na odcinku taktycznym „Topór” dowodzonym przez cichociemnego płk Jacka Bętkowskiego w Śródmieściu Południowym, następnie jako dowódca kompanii szturmowej oraz zastępca dowódcy batalionu ppłk Władysława Garlickiego na odcinku taktycznym „Bogumił”. 13 września ciężko ranny w walkach o budynek ambasady chińskiej. Trzykrotnie ranny, miał przestrzelone ramię, dwie kule w lewym biodrze oraz 3 odłamki w lewej nodze. Awansowany na stopień kapitana 2 października 1944.
Po kapitulacji powstania w niewoli niemieckiej, osadzony w obozach jenieckich, m.in. X B Sandbostel w Dolnej Saksonii, od 1 grudnia 1944 w Murnau VII A. Uwolniony 29 kwietnia 1945 przez wojska amerykańskie.
25 czerwca 1945 zameldował się w Oddziale VI (Specjalnym) w Londynie (Wielka Brytania), od 18 lipca 1945 przydzielony do Centrum Wyszkolenia Piechoty. Do września 1946 we Włoszech, ukończył kurs dowódców batalionu, następnie ponownie w Wielkiej Brytanii. 26 lutego 1949 zdemobilizowany. Pozostał na emigracji, zamieszkał w Birmingham, pracował przez trzy lata jako stolarz, następnie w fabryce „Lucas”.