W sierpniu 1939, kiedy także w Skajbotach doszło do ataków na Polaków i demolowania polskich lokali, zagrożona aresztowaniem Kensbokówna opuściła wieś i ukrywała się. Przez jakiś czas opiekowała się dziećmi niewidomego Józefa Flanca w Purdzie, a dłuższe schronienie znalazła w Wartemborku (obecnie Barczewo); pracowała jako pomoc domowa u Brunona Kupczyka. Wspierała polskich jeńców z DziałdowszczyznyM. Zientara-Malewska, W. Pieńkowska, Rośnie do słońca, Warszawa 1954, s. 243.. W 1945 powróciła do rodzinnej Purdy, gdzie otoczyła opieką dzieci warmińskie i uczyła je języka polskiego, kładąc podwaliny pod jedną z pierwszych szkół na powojennej Warmii. Po przejęciu szkoły przez wykwalifikowanych nauczycieli przeniosła się ponownie do Barczewa i zorganizowała tam przedszkole. Jednocześnie uzupełniła przygotowanie zawodowe i uzyskała pełne kwalifikacje przedszkolanki. Powróciła też do działalności harcerskiej i założyła w Barczewie drużynę harcerską im. Stefana BatoregoWojciech Zenderowski: Ludzie Ziemi Barczewskiej, dz. cyt., s. 66. Jako patronka drużyny wymieniana jest także królowa Jadwiga (redPor, Jubilatka, dz. cyt., dostęp: 18 grudnia 2013).. W styczniu 1947 uczestniczyła w obchodach pierwszej rocznicy śmierci wybitnego barczewianina, kompozytora Feliksa NowowiejskiegoWojciech Zenderowski: Feliks Nowowiejski.