Francuskie wojny rewolucyjne Wojna w Pirenejach W roku 1792 Sauret służył w Armii Alp. W latach 1793–1795 walczył w szeregach Armii Wschodnich Pirenejów przeciwko Hiszpanii, co umożliwiło mu szybki awans. W październiku 1793 uzyskał stopień generała brygady. W grudniu został ranny w nogę podczas bitwy pod Villelongue-dels-Monts, po której awansowano go do rangi generała dywizji. Gdy w styczniu 1794 Jacques François Dugommier objął dowodzenie nad Armią Wschodnich Pirenejów, zreorganizował jej skład, tworząc trzy dywizje piechoty oraz rezerwę jazdy. Sauret, Dominique Pérignon, oraz Pierre Augereau zostali dowódcami dywizji piechoty, a André de La Barre stanął na czele kawaleriiOstermann-Chandler, s. 407.. Podczas ofensywy Dugommiera, Sauret poprowadził swoje oddziały do zwycięstwa w bitwie pod Boulou, która odbyła się w dniach 30 kwietnia – 1 maja 1794Smith, s. 77.. Następnego dnia po francuskim sukcesie pod Boulou, Sauret przystąpił do oblężenia Collioure. Brygadami, które wchodziły w skład jego oddziałów podczas oblężenia dowodzili: Jean-François Micas, Louis Pelletier, Jean-Jacques Causse, Jean Simon Pierre Pinon oraz Claude Victor-Perrin. W dniu 26 maja, hiszpański garnizon, w sile 7 tysięcy obrońców, skapitulował.