Należał do najważniejszych postaci w powstałej w końcu drugiej dekady XX w. partii Przymierze Irackie. Opowiadała się ona za utworzeniem w Iraku monarchii konstytucyjnej na wzór brytyjski i uzyskaniu, przy pomocy Wielkiej Brytanii, niepodległości kraju „w jego naturalnych granicach”. Układ brytyjsko-iracki i ostatnie lata mandatu brytyjskiego Po powstaniu irackiej monarchii brał udział w tworzeniu sił zbrojnych Iraku i w lutym 1921 został szefem sztabu armii irackiej.
Znaczącą postacią na irackiej scenie politycznej stał się w końcu lat 20. XX wieku jako przywódca jednej z najważniejszych frakcji politycznych na dworze Fajsala I. Należeli do niej dawni członkowie Przymierza Irackiego i uczestnicy nieudanego powstania w 1920. Z czasem stał się najbliższym współpracownikiem króla. Tekę premiera Iraku (ówcześnie nadal mandatu brytyjskiego) objął po raz pierwszy w marcu 1930, po odejściu Nadżiego as-Suwajdiego, do którego przyczynił się swoją krytyką. Objęcie przez niego stanowiska poparli Brytyjczycy.