Życiorys Lalouvére wstąpił do zakonu jezuitów w Tuluzie, w 1620 roku. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel wykładając przedmioty humanistyczne, retorykę, hebrajski, teologię i matematykę. Zajmował się również nauką przy czym interesowała go głównie klasyczna geometria. Cieszył się uznaniem ze strony innych uczonych, stale korespondował między innymi z Pierre'em de Fermatem, znajdował się również w zażyłych stosunkach z Pardiesem i Wallisem. Jego najważniejszą pracą jest Quadratura circuli, wydana w 1651 roku. Wykorzystał tam osiągnięcia innych jezuickich matematyków, takich jak Jean-Charles della Faille, Paul Guldin i Grégoire de Saint-Vincent. Używając metod opracowanych przez Archimedesa odkrył sposób na obliczanie objętości i środka geometrycznego brył powstałych w wyniku obrotu, walców i brył zdefiniowanych przez krzywe. Doprowadziło go to do stworzenia metody znajdowania centrum geometrycznego przekroju brył powstałych w wyniku obrotu, która miała wpływ na powstanie rachunku całkowego"Lalouvère, Antoine De." Complete Dictionary of Scientific Biography. 2008. Po tej publikacji Lalouvère powrócił do nauczania teologii.