Był jednym z pierwszych badaczy jaskiń na terenie ówczesnych Węgier, zwłaszcza na Spiszu i w Tatrach (opisał m.in. jaskinie Tatr Bielskich i Doliny Jaworowej). W oparciu o badania szeregu jaskiń w Tatrach, Pieninach (jaskinia Aksamitka, 1879) i tzw. Krasie Rużyńskim (Veľká Ružínska jaskyňa, 1879)Rotes Braňo: Zakladateľ speleoarcheológie, w: „Krásy Slovenska” R. LXIX, nr 3-4/92, s. 44 wykazał ich zasiedlenie przez ludzi od okresu paleolitu i dziś uznawany jest za pioniera słowackiej speleoarcheologii. Pisywał również na tematy związane z turystyką tatrzańską oraz publikował popularne artykuły o przyrodzie Tatr (o świstaku, o szarotce i kosodrzewinie itd.). Niektóre prace naukowe Rotha omawiano, streszczano lub tłumaczono w ówczesnych polskich wydawnictwach, m.in. w lwowskim "Kosmosie" i warszawskim "Wszechświecie".
Roth był jednym z najbardziej czynnych działaczy Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego (MKE), od 1877 r. członkiem jego zarządu, zaś od roku 1884 (tj. po rezygnacji Antona Dollera) aż do swojej śmierci urzędującym wiceprezesem. Dzięki solidnej wiedzy i działalności publicystycznej został też w 1879 r. członkiem komitetu redakcyjnego roczników Towarzystwa. W 1881 r.