Kompletny tatuaż japoński pokrywa całe ciało (w tym genitalia) z wyłączeniem twarzy, szyi i dłoni oraz wąskiego pasa skóry tułowia od końca szyi do pępka.
Historia Wprowadzanie pigmentu w skórę w celu zastosowania trwałych wzorów, symboli lub obrazów, jest jedną z najstarszych i najbardziej rozpowszechnionych na świecie form modyfikacji ciała w celach magicznych, rytualnych, dekoracyjnych. Istnieją dowody na to, że tatuowanie w Japonii, znane jako irezumi, sięga czasów prehistorycznych. Prawdopodobnie pojawiły się już w czasach Jōmon (2 000 p.n.e. - 300 p.n.e.). Dowodem na to są liniowe znaki na figurkach dogū i haniwa. Choć naukowcy są w stanie jednogłośnie stwierdzić, że ówcześni Japończycy dekorowali swoje ciała dopiero w czasach Yayoi.
Zasięg tego zwyczaju o różnych cechach widoczny jest m.in. na przykładzie kobiet z wysp Amami (część archipelagu Nansei), które miały na dłoniach tatuaże hajichi, wykonywane zaostrzonym bambusem. W niektórych przypadkach sięgały one od opuszków palców aż do tułowia. Najwcześniejsze wzmianki o tym pojawiły się w XVI wieku, ale zakłada się, że zwyczaj ten sięga znacznie głębiej w przeszłość. Tatuaże wskazywały na stan małżeński kobiety, a zakończenie procesu tatuowania obchodzono jako pomyślne wydarzenie.