We wrześniu 1939 roku walczył jako dowódca plutonu 2. kompanii karabinów maszynowych batalionu KOP „Komańcza” tegoż pułku. 5 września dostał się do niewoli słowackiej, z której zbiegł 20 października i 23 października przekroczył granicę słowacko-węgierską. W listopadzie dotarł do Francji, gdzie służył najpierw w 1 pułku piechoty, a potem w 2 pułku piechoty 1 Dywizji Grenadierów, następnie walczył jako dowódca plutonu w 2 kompanii 2 batalionu strzelców podhalańskich 1 Półbrygady Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich. Brał udział w bitwie o Narwik. W czerwcu 1940 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został skierowany początkowo na stanowisko dowódcy plutonu 1 kompanii ckm 1 batalionu strzelców podhalańskich 1 Brygady Strzelców, następnie na stanowisko zastępcy dowódcy 1 kompanii ckm 1 batalionu ckm Korpusu.
Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 24 sierpnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 16 na 17 lutego 1943 roku w ramach operacji „Rasp”. Dostał przydział do Kedywu Okręgu Wilno AK, a od września 1943 roku do Kedywu miasta Wilno („Garnizon”) na stanowisko instruktora dywersji. Prowadził szkolenia w zakresie dywersji oraz metod likwidacji.