Na stanowisku Omo 71 znajdującym się w delcie rzeki Omo poświadczone jest występowanie kości m.in. słonia i hipopotama, wokół których znajdują się narzędzia otoczakowe. W związku z tym stanowisko Omo 71 interpretowane jest jako krótkotrwałe obozowisko na brzegu jeziora, gdzie dokonywano wstępnej obróbki znalezionych w sąsiedztwie szczątków zwierząt, upolowanych przez drapieżniki bądź padłych. Podobnie funkcje spełniało stanowisko DK3, które znajduje się obrębie kompleksu I w Olduvai. Na stanowisku DK3 odkryto kamienny krąg o średnicy 5 m, w który mogły być wetknięte gałęzie. Owa konstrukcja mogła stanowić ochronę przed wiatrem i zabezpieczenie przed zwierzętami. Podobne konstrukcje chroniące przed wiatrem odnaleźć można także na terenie Europy, np. stanowisko Soleihac (Francja).

Specjalizacja obozowisk praludzi najpełniej widoczna jest w kompleksie II w Olduvai, gdzie odkryto ok. 15 stanowisk, na których poświadczona jest działalność praludzi. Pod względem funkcjonalności można je podzielić na 5 kategorii:

Stanowiska podstawowe. Miejsca ćwiartowania zwierząt. Stanowiska, na których dokonywano obróbki surowców kamiennych. Stanowiska, na których znajdowały się luźne okazy przedmiotów kamiennych. Miejsca, na których poświadczone są szczątki kostne australopiteków.