W 1993 założył własny biznes energetyczny – nawiązał stosunki handlowe z Turkmenistanem, zorganizował dostawy turkmeńskiego gazu dla Ukrainy w zamian za towary spożywcze. W Turkmenistanie zaprzyjaźnił się z ukraińskim biznesmenem Ihorem Bakajem, który miał ofertę na dostawę gazu na Ukrainę. Tak powstał schemat „gaz za żywność”. Podobną współpracę Dmytro Firtasz nawiązał potem z wielkim rosyjskim przedsiębiorstwem gazowym Itera.
W latach 2001–2002 stworzył firmę EuralTransGas (Eural TG), która podpisała wyłączne umowy dostaw turkmeńskiego gazu na Ukrainę. W tym czasie zaczął inwestować w przemysł chemiczny, nabywając pakiet kontrolny zakładu Tadżyk Azot – jednego z wiodących producentów nawozów w Azji Środkowej. Nabywając w 2003 zakład chemiczny Nitrofert (jedyny w Estonii producent nawozów amonowych, otrzymał dostęp do portów Morza Bałtyckiego).
Założył na Węgrzech firmę Emfesz w celu rozwoju biznesu gazowego i energetycznego, po dwóch latach firma otrzymała licencję na sprzedaż gazu ziemnego do Polski. Stał się udziałowcem Rivneazot – największego producenta nawozów azotowych w zachodniej Ukrainie.