Pochodne sulfonylomocznika – grupa organicznych związków chemicznych będących podstawionymi amidami kwasów benzenosulfonowych i mocznika. Stosowane są jako doustne leki przeciwcukrzycowe o działaniu hipoglikemicznym (obniżającym poziom glukozy w krwi) w terapii cukrzycy typu 2, gdy metody pozafarmakologiczne (np. dieta z ograniczeniem łatwo przyswajalnych węglowodanów, wysiłek fizyczny) nie pozwalają na osiągnięcie normoglikemii. 200px|thumb|right|Struktura ogólna pochodnych sulfonylomocznika
Zastosowanie Warunkiem skuteczności leczenia tą grupą leków jest zdolność do wytwarzania endogennej insuliny - co można stwierdzić poprzez badanie poziomu peptydu C. Nieznacznie obniżony poziom peptydu C wskazuje na potencjalną skuteczność tej grupy leków. W razie podwyższenia poziomu peptydu C i istniejącej hiperglikemii wskazane są doustne leki z innych grup znoszących niekorzystne zjawisko insulinooporności. W miarę trwania cukrzycy i jej leczenia lekami tej grupy - zdolności do wytwarzania endogennej insuliny z upływem lat stopniowo maleją. Zbyt niskie wywarzanie insuliny (laboratoryjnie zbyt niski poziom peptydu C) może powodować wtórną nieskuteczność tych leków w leczeniu cukrzycy i wskazywać na konieczność innych działań terapeutycznych.