Kolejnymi szlagierami autorstwa Jakuba Kagana były: skomponowane dla Hanki Ordonówny „Jesienna piosenka” i dla Stefana Witasa „Tyś mych uczuć nie warta”. Dzięki osiąganym sukcesom prowadził dostatnie życie, był właścicielem apartamentu w Alejach Ujazdowskich w Warszawie. Założony przez niego zespół stał się orkiestrą koncertującą w najelegantszych lokalach w całym kraju m.in. w warszawskiej „Adrii”, „Carltonie” i „Casanovie”, w „Fenixie” w Krakowie, „Patrii” w Krynicy oraz w „Ritzu” w Białymstoku. W latach 30. Jakub Kagan został dyrektorem studia nagrań „Cristall-Electro” oraz reżyserem spektakli muzycznych w warszawskim teatrze Collosseum.
W 1940 roku został przesiedlony do getta warszawskiego. Aby przeżyć, grał na pianinie w Teatrze Melody Palace i w restauracji „Splendid”. Zginął prawdopodobnie w 1942. Okoliczności śmierci i miejsce pochówku są nieznane.
Wybrane utwory „Na Górny Śląsk” (marsz); „Skarga miłości” (walc); „Wspomnienie Bobrujska” (marsz); „Mary” (fokstrot); „Cowboy” (fokstrot); „Afra” (fokstrot); „Luna” (fokstrot); „Daisy” (fokstrot); „Lady Harrison” (fokstrot); „Derwisz” (fokstrot); „Tow-To” (fokstrot); „Wspomnienie” (boston); „Patrz z uśmiechem na świat” (fokstrot).