Od grudnia 1928 roku był na praktyce w Warsztatach Naprawy Sprzętu Przeciwgazowego w Warszawie, od stycznia 1930 roku – rzeczoznawca Centrali Odbioru Materiałów Uzbrojenia w Fabryce Sprzętu Przeciwgazowego w Radomiu. Od 1931 pracował jako referent w Wydziale Broni Małokalibrowej Instytutu Badań Materiałów Uzbrojenia. W 1933 roku przeszedł na emeryturę, w 1934 roku ukończył kurs inspektorów Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Warszawie, od 1935 roku był zastępcą inspektora LOPiP w Katowicach, od grudnia 1936 roku – inspektorem LOPiP w Białymstoku. Jako kapitan w stanie spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
W kampanii wrześniowej 1939 roku został zmobilizowany, przydzielony jako dowódca batalionu marszowego Ośrodka Zapasowego 18 Dywizji Piechoty. Od 3 do 14 września walczył w obronie Białegostoku jako szef sztabu Pododcinka. 18 września przekroczył granicę polsko-litewską, internowany w obozie oficerskim w Kownie, następnie w Kalwarii.