W 1746 r. został surogatorem ziemi mścisławskiej, a 1752 r. sędzią brasławskim. W 1761 r. otrzymał nominację na pisarza skarbowego W. Ks. Litewskiego i na tym urzędzie aż do śmierci pozostał. Poseł województwa wileńskiego na sejm konwokacyjny 1764 rokuAntoni Sozański, Imienne spisy osób duchownych, świeckich i wojskowych, które w pierwszych ośmiu latach panowania króla Stanisława Poniatowskiego od 1764-1772 r. w rządzie lub przy administracyi Rzeczypospolitéj udział brały [...]. Cz. 1, Tablice i rejestr, Kraków 1866, s. 33..
W 1752 r. poślubił Judytę z Prozorów, córkę wojskiego kowieńskiego Stanisława Prozora i Róży z Syruciów, a siostrę wojewody witebskiego Józefa Prozora i siostrzenicę kasztelana witebskiego Szymona SyruciaT. Żychliński, Złota księga szlachty polskiej, R. IV, Poznań 1882, s. 159-160Józef Prozor [w:] Polski Słownik Biograficzny t. 28 s. 532Prozor h. Prozor [w:] S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 14, s. 365-6.
Umarł w Wilnie w drodze z sejmu 1776 r., pochowany w kościele Św. Jakuba.
Przypisy