W wyniku tego procesu otrzymywano metal w postaci łupki, zanieczyszczonej węglem drzewnym. Następnie w celu pozbycia się zanieczyszczeń przekuwano i podgrzewano łupki. Żelazo poddawano dalszej obróbce.
Bardzo ważne w późniejszym procesie obróbki żelaza było nawęglanie oraz hartowanie.
Najstarsze wyroby z kutego żelaza (głównie pochodzenia meteorytowego), pochodzą z XV i XIV wieku p.n.e. z terenów państwa Hetytów (Azja Mniejsza), skąd po roku 1180 p.n.e. żelazo przez Palestynę dotarło do Egiptu, i dalej do Mezopotamii i Iranu. Następnie na Kaukaz, w XII w. p.n.e. do Grecji oraz w XI–X w. p.n.e. do Italii. Do dalszych części Europy żelazo dotarło przez Półwysep Bałkański oraz Kaukaz.
Kultury epoki żelaza thumb|Orientacyjny zasięg kultur: łużyckiej, miłogradzkiej i czarnoleskiej|300px Do najważniejszych europejskich kultur epoki żelaza należą: kultura pomorska kultura halsztacka kultura przeworska kultura jastorfska kultura Golasecca kultura Laugen-Melaun kultura Este kultura łużycka kultura wschodniopomorska kultura lateńska kultura wielbarska kultura oksywska kultura miłogradzka kultura tracko-scytyjska kultura zachodniobałtyjska kultura zarubiniecka kultura puchowska kultura grobów kloszowych Kultura Villanova