ratowniczych Equipes d'urgence, 1968: obecność zespołów CRF we wszystkich wydarzeniach maja 1968, 1975: uchodźcy z Azji Południowo–Wschodniej (Accueil des réfugiés), 1998: Mistrzostwa Świata, 1999: mobilizacja dla Kosowa, wrzesień 1999: otwarcie Transit Center Sangatte, grudzień 1999: burze we Francji, 21 września 2001: eksplozja w fabryce nawozów azotowych AZF w Tuluzie, kwiecień 2003: program odbudowy po zakończeniu konfliktu w Iraku, sierpień 2003: fala upałów, uruchomienie placówek w szpitalach i domach opieki, luty 2004: uruchomienie programu JAPD (szkolenia w zakresie pierwszej pomocy), marzec 2004: interwencja na Oceanie Indyjskim (Madagaskar) w czasie cyklonu Gafilo (PIROI, Plateforme d’intervention régionale pour l’océan indien).
Organizacja i działalność Jak inne narodowe organizacje Ruchu Czerwonego Krzyża RCF jest przede wszystkim stowarzyszeniem wolontariuszy. Świadczy usługi (non-profit) w takich sektorach, jak pomoc społeczna, opieka zdrowotna, oświata. Stowarzyszanie skupia ponad 53 tys. wolontariuszy i prawie 18 tys. pracowników. Jest kierowane przez Walne Zgromadzenie, Radę Dyrektorów, Prezesa (22 czerwca 2013 roku prezesem został Jean-Jacques Eledjam, wolontariusz CRF od roku 2004) i biuro krajowe.