Uczeni są zgodni co do tego, że Dawid musiał przyjść na świat po śmierci Mesropa i Sahaka I, około 470 roku, w mieście Nergin, w Taronie. W latach 20. VI wieku studiował filozofię w Aleksandrii, u Olimpiodora. Następnie spędził kilka lat w Atenach i Konstantynopolu, gdzie jego oratorskie umiejętności zdobyły mu przydomek „Niezwyciężonego”. Pod koniec życia powrócił do Armenii. Jego nauczanie napotkało na sprzeciw części duchowieństwa. Dawid schronił się do klasztoru Hahpat, gdzie zmarł między 550 a 560 rokiem. Według Arakela Sjuneci (XIV w.), prześladowany w ojczyźnie, schronił się w Gruzji, gdzie zmarł. Został kanonizowany przez kościół ormiański.
Tradycja bizantyńska (Focjusz, Księga Suda) nie zachowała wiadomości o Dawidzie. Atrybucja najstarszych, zachowanych rękopisów greckich jest niewyraźna. Są przypisywane albo Eliaszowi, albo Nicetasowi z Paflagonii, który przyjął zakonne imię Dawid, filozofowi żyjącemu w X wieku. Dopiero młodsze kodeksy, jeden pochodzący z XIV wieku i kilka pochodzących z wieku XVI, podają jako autora „Dawida”. Okoliczności te skłoniły część uczonych do podania w wątpliwość faktu istnienia Dawida.