W czasie inwazji japońskiej na Koreę w latach 1592–1598 stacjonowały w nim oddziały mnisiej partyzantki pod dowództwem mistrza sŏn Samyŏnga Yujŏnga (1543–1610). Japończycy odczuwali taki szacunek do niego, że czterokrotnie pozwolono mu wejść do japońskiej fortecy Sŏsaengp’o w pobliżu Ulsan. Mistrz prosił o zwrot relikwii, niestety bezskutecznie. Mistrz ten zamieszkał w tym klasztorze po powrocie z misji dyplomatycznej z Japonii w 1605 roku, w czasie której wynegocjował zwolnienie około 3500 jeńców i zwrot relikwii. Odnowił również klasztor po wojennych zniszczeniach.Chris Verebes, Empty House. Zen Masters and Temples of Korea, s. 182. Jednak po wielu budynkach pozostały do dziś tylko fundamenty. Klasztor już nigdy nie powrócił do swojej świetności.
Niestety w czasie wojny koreańskiej w latach 1950–1953 klasztor uległ prawie całkowitemu zniszczeniu. Prace rekonstrukcyjne trwają do dziś.
Dojście do klasztoru jest dość trudne, ze względu na bliskość strefy zdemilitaryzowanej między oboma państwami koreańskimi. Pobliska słynna góra Kŭmgang należy już do Korei Północnej. Do roku 1989 w ogóle do klasztoru nie było dostępu.