nie brak też elegii, wierszy ludowych czy poezji zaangażowanej społecznie (np. „Dialog o nędzy”). Do najwybitniejszych poetów, których twórczość obecna jest w Man’yōshū, należą (w porządku chronologicznym): cesarz Yūryaku, Nukata no Ōkimi, Kakinomoto no Hitomaro, Yamabe no Akahito, Yamanoe no Okura, Takahashi no Mushimaro, Ōtomo no Tabito, Ōtomo no Sakanoue no Iratsume, Ōtomo no Yakamochi. Zdecydowana większość autorów to mężczyźni (ok. 80%), pochodzący ze wszystkich warstw społecznych, obok cesarzy i arystokracji dworskiej są tu też wieśniacy, żołnierze czy nawet żebracy.
Forma i postać tekstu Formą poezji najliczniej reprezentowaną jest tanka (niemal 4200), występują tu jednak także chōka (262) i sedōka (61). Pod względem stylistycznym antologia ta jest niezwykle zróżnicowana, z utworami naiwnymi czy wręcz prymitywnymi sąsiadują arcydzieła japońskiej mowy wiązanej.
Wszystkie wiersze spisane są w języku japońskim, natomiast wprowadzenia do wierszy sformułowane są w klasycznej chińszczyźnie. Do zapisu zastosowano wyłącznie znaki chińskie, częściowo użyte semantycznie, a częściowo – fonetycznie (tzw. man’yōgana).