W latach 1994–1995 był jej współprzewodniczącym, od 1995 roku – zastępcą przewodniczącego.
Działalność parlamentarna W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z matusiewickiego okręgu wyborczego nr 253 miasta Mińska. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję przewodniczącego Stałej Komisji ds. Polityki Ekonomicznej i Reform. Należał do opozycyjnej wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki frakcji „Działanie Obywatelskie”. Odmówił przyjęcia stanowiska zastępcy przewodniczącego Rady Najwyższej, uzasadniając, że należy się ono Hienadziowi Karpience jako politykowi rokującemu większe nadzieje. Od 21 czerwca był członkiem delegacji Rady do Zgromadzenia Parlamentarnego Stowarzyszenia Białorusi i Rosji. W 1996 roku podpisał wniosek o impeachment Łukaszenki. Po dokonanej przez prezydenta kontrowersyjnej i częściowo nieuznanej międzynarodowo reformie konstytucyjnej tego samego roku nie wszedł w skład nowo utworzonej Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi.