W 1901 za udział w demonstracji studenckiej zesłany do guberni połtawskiej. Współpracował tam z liberalnym ruchem w ziemstwach, poprzedzającym rewolucję 1905 roku. Po wybuchu rewolucji powrócił do Sankt-Petersburga, został privatdozentem Uniwersytetu Petersburskiego, gdzie wykładał historię myśli ekonomicznej i był promotorem pracy dyplomowej Michaiła Sieriebriakowa. Jednocześnie był profesorem Wydziału Ekonomicznego Instytutu Politechnicznego i Instytutu Handlowego w Sankt-Petersburgu i prywatnego uniwersytetu Szaniawskiego w Moskwie (katedra spółdzielczości). Został członkiem partii kadetów. Związany z Towarzystwem Ukraińskich Postępowców. Od 1906 był redaktorem naczelnym pisma Вестник кооперации, redagował serię wydawniczą Новые идеи в економике.
Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu powrócił latem 1917 na Ukrainę. Był współzałożycielem Ukraińskiej Partii Socjalistów-Federalistów i współautorem jej programu. Od września do grudnia 1917 był generalnym sekretarzem (ministrem) finansów Ukraińskiej Centralnej Rady, od października 1917 p.o.