Pierwsze prace wykopaliskowe miały miejsce w latach 1913-1920, prowadził je Emmanuel Passemard. Następne w latach 1928-1949 prowadziło małżeństwo badaczy, Suzanne-Raymonde i René de Saint-Périer. W 1929 roku Etchegaray penetrując odnogi jaskini Oxoselhaya natrafił na różne obiekty i szczątki ludzkie.
W 1953 r. groty Isturitz i Oxoselhaya zostały uznane za zabytek. Wykonany został łącznik pomiędzy nimi. Całe wzgórze, w którym się znajdują, za zabytek uznano w 1996 r.
Podczas eksploracji w latach 1955-1956 badacze José Miguel de Barandiarán Ayerbe, P. Bouchet i Georges Laplace odkryli wiele szczątków niedźwiedzi jaskiniowych. W trakcie dalszych badań, Barandiarán i Laplace po raz pierwszy natrafili na prace naścienne w jaskini Oxocelhaya. Obecnie, na cześć George Laplace'a, galeria łącząca dwie jaskinie nosi jego imię.
Trzecia z grot, Erberua, została odkryta 15 sierpnia 1973 r. przez dwóch badaczy, Jean-Daniela Larribau i C. Barroumèsa. Badając ją dwa lata później, jak i w 1982 r., Larribau odkrył obecne w niej przedstawienia prehistorycznych artystów, ryciny i malowidła. Obecnie galeria ta nosi jego imię.