Pierwszy lot samolotu odbył się 22 grudnia 1941, napędzany był silnikiem Pratt & Whitney XR-2800-2 zastąpionym później R-2800-2. Maszyna została dostarczona w marcu 1942 do Naval Support Facility Anacostia, gdzie została oblatana i poddana próbom użytkowym. Samolot został oceniony bardzo wysoko, był szybszy od Avengera, miał mniejszy przekrój kadłuba, jego powierzchnia skrzydeł była mniejsze o około 10%, zastosowano w nim także interesujące rozwiązanie ułatwiające lądowanie – jedna dźwignia opuszczała podwozie, klapy oraz ustawiała odpowiednią mieszankę i skok śmigła przed lądowaniem.
Po oblataniu maszyny, we wrześniu 1942 USN zamówiła 1100 samolotów tego typu. W tym czasie fabryka Voughta była zajęta produkcją myśliwców F4U Corsair i zdecydowano o przekazaniu konstrukcji tego samolot zakładom Consolidated-Vultee, gdzie miały być produkowane pod oznaczeniem TBY-2. Wersja produkcyjna różniła się zewnętrznie od prototypu dużą anteną radarową pod prawym skrzydłem, wzmocniono także uzbrojenie samolotu – został on uzbrojony w trzy nieruchome, strzelające do przodu karabiny maszynowe 12,7 mm zamiast tylko jednego.