Józef Luxenburg (ur. 1866 w Zamościu, zm. 3 czerwca 1934 w Warszawie) – polski lekarz, specjalista chorób zakaźnych.
Syn Edwarda Eliasza (1830–1900) i Liny Löwenstein (1835–1897) starszy brat Róży Luksemburg (Rozalii Luxenburg)Warszawa popowstaniowa, 1864-1918. PWN, 1968 s. 250. Ukończył gimnazjum w Warszawie, następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów od 1890 do 1895 pracował w klinice prof. Viléma Lambla. Zajmował się badaniami doświadczalnymi u Brodowskiego i HoyeraRotstadt J. Józef Luxenburg (Wspomnienie pozgonne. Rzecz wypowiedziana dn. 29.VI.1934 r. na posiedzeniu naukowem klinicznem). Kwartalnik Kliniczny Szpitala Starozakonnych, 1934. Przez wiele lat pracował w Szpitalu Wolskim, następnie przeszedł do Szpitala Zakaźnego Miejskiego św. Stanisława. W latach 1918–1921 pracował w Ministerstwie Zdrowia jako referent w dziale chorób zawodowych. Od 1902 ordynator oddziału chorób zakaźnych i wewnętrznych w Szpitalu na CzystemKobryner A. Dr. med. Józef Luxenburg (Wspomnienie pośmiertne). Warszawskie Czasopismo Lekarskie 11 (23-24), ss. 417-418, 1934. Był autorem kilkunastu prac naukowych. Wspólnie z Bronisławem Handelsmanem przetłumaczył na polski podręcznik chorób wewnętrznych Meringa. Pochowany jest na cmentarzu żydowskim na ul.