Brał udział w obradach Soboru Lokalnego Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w latach 1917–1918, był członkiem jego komisji ds. monasterów.
Gdy w 1918 dotychczasowy biskup fiński i wyborski Sergiusz został ordynariuszem eparchii włodzimierskiej i szujskiej, hieromnich Neofit wyjechał razem z nim do Włodzimierza i został ekonomem domu biskupiego. W 1919 został mianowany archimandrytą. W tym samym roku wyznaczono go na przełożonego monasteru św. św. Borysa i Gleba w Rostowie, jednak decyzję tę cofnięto w 1920, gdyż hieromnich Neofit nie miał możliwości przybycia do Rostowa. Od lutego do sierpnia 1921 żył w monasterze Opieki Matki Bożej w Ugliczu. Następnie służył we wsi Małachowo i w monasterze Abrahamowskim w Rostowie. W 1923 i 1925 był aresztowany.
25 kwietnia 1927 został wyświęcony na biskupa gorodieckiego, wikariusza eparchii niżnonowogrodzkiej. Chirotonii biskupiej udzielił mu metropolita włodzimierski Sergiusz. W roku następnym został aresztowany ponownie. Po wyjściu z aresztu został ponownie wikariuszem eparchii niżnownogrodzkiej z tytułem biskupa wietłuskiego. Służył do 1937, gdy po raz kolejny trafił do więzienia, razem z całym duchowieństwem dekanatu wietłuskiego. 11 listopada 1937 został skazany na śmierć za "utworzenie organizacji dywersyjno-terrorystycznej".