Denikina kontynuowała konspiracyjnie organizowanie wyjazdu wojskowych na południe Rosji. Zagrożona aresztowaniem przez CzeKa przybyła do Nowoczerkaska. Po spotkaniu z gen. Mitrofanem P. Bogajewskim i gen. Aleksiejem M. Kaledinem przyjechała do Nachiczewania, a następnie ponownie do Moskwy. W grudniu 1918 r. znowu powróciła nad Don, gdzie rozmawiała z gen. Michaiłem W. Aleksiejewem. W połowie stycznia 1919 w Millerowie została aresztowana przez czerwonych Kozaków i postawiona przed trybunałem rewolucyjnym. Wkrótce uwolniono ją, po czym powróciła do Moskwy, gdzie na pocz. lutego tego roku została aresztowana przez CzeKa. Po skazaniu na karę śmierci poddano ją imitacji rozstrzelania, po czym osadzono w więzieniu. Próba odbicia jej zakończyła się niepowodzeniem. W tej sytuacji miała zostać przeniesiona pod zwierzchność krymskiej rady rewolucyjnej, ale wcześniej zachorowała, w związku z czym została w Moskwie. W maju udało jej się zbiec do Kurska. We wrześniu, po wyjściu za mąż za rtm. Berga, udała się na Kubań. Następnie przyjechała do Kijowa, gdzie wstąpiła wraz z mężem do wojsk ukraińskich Hetmanatu. Wzięła udział w walkach z oddziałami atamana Symona Petlury. Ponadto organizowała pomoc wojskowym pochodzenia rosyjskiego. Po zajęciu Kijowa przez „petlurowców” zbiegła do Berdyczowa, skąd przybyła do Odessy.