do tego typu należą ciałka blaszkowate Paciniego oraz ciałka Ruffiniego.

Niektóre mechanoreceptory skórne są obecne wyłącznie w skórze owłosionej i są ściśle związane z mieszkami włosowymi. Do tej grupy receptorów należą: zakończenia lancowate, zakończenia Pilo-Ruffiniego oraz receptory mieszków włosowych.

Adaptacja do bodźca Odpowiedź receptorów na bodziec o stałej wartości zmniejsza się wraz z upływem czasu, czyli mają one właściwości adaptacyjne. Wyróżnia się receptory: wolno adaptujące się, m.in. ciałka Ruffiniego oraz łąkotki dotykowe Merkela szybko adaptujące się, m.in. ciałka dotykowe Meissnera oraz ciałka blaszkowate Paciniego.

Rozmieszczenie mechanoreceptorów Mechanoreceptory nie są rozłożone równomiernie w skórze. Ich największe zagęszczenie występuje na opuszkach palców, ustach oraz języku, natomiast najmniejsze na tułowiu. Obszary ciała charakteryzujące się małym zagęszczeniem receptorów mają odpowiednio mniejsze reprezentacje na mapie somatotropowej (w tzw. homunkulusie) w pierwszorzędowej korze czuciowej.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Receptory