Drugiego dnia, 23 marca, kapłani wprawiali się w trans ekstatycznymi tańcami; Trzeciego dnia (dies sanguinis lub sanguinaria), 24 marca, kapłani biczowali się wzajemnie lub dokonywali samokastracji, spryskując własną krwią ołtarz i posąg bóstwa; Czwartego dnia (hilaria), 25 marca, radośnie świętowano zmartwychwstanie Attisa. Piąty dzień był jedynie dniem odpoczynku. Podczas obchodów dokonywano też rytualnych zaślubin Kybele z Attisem, którego rolę odtwarzał wyższy rangą kapłan bogini (archigallos); Szóstego dnia, 27 marca, odbywała się procesja do rzeki Almo, gdzie kąpano posąg Wielkiej MatkiJérôme Carcopino: Życie codzienne w starożytnym Rzymie w epoce rozkwitu cesarstwa. Warszawa: PIW, 1966, s. 198.. W sto lat po dekretach Klaudiusza dotyczących tych obchodów kult uświetniono dodatkowym obrzędem, zwanym taurobolium, symbolizującym oczyszczenie z grzechów poprzez skrapianie krwią zabitego byka (podobnie jak w kulcie Mitry)Co było jedną z przyczyn, dla których później oba bóstwa częstokroć utożsamiano ze sobą..