W 1984 na podstawie pracy Synteza metod pomiaru immitancji uzyskał stopień doktora habilitowanego. W tym samym roku objął funkcję Dyrektora Instytutu i sprawował ją nieprzerwanie do roku 2003. W 1990 otrzymał tytuł profesora, a w 1996 został mianowany profesorem zwyczajnym w Politechnice Śląskiej.
Zmarł w Gliwicach, pochowany na cmentarzu Centralnym (sektor LC9-1-17).
Dorobek naukowy Specjalizował się w zakresie metrologii, zwłaszcza pomiarów impedancji oraz badań materiałów elektroizolacyjnych. Jego dorobek publikacyjny obejmuje ponad sto publikacji, w tym cztery podręczniki i monografie. Był autorem kilku patentów i licznych wdrożeń przemysłowych. Był promotorem siedmiu doktoratów oraz ponad stu prac inżynierskich i magisterskich.
Był członkiem organizacji naukowych, w tym Komitetu Elektrotechniki PAN i Komitetu Badań Naukowych, należał do gliwickiego Oddziału Stowarzyszenia Elektryków Polskich, Oddziału Gliwicko-Opolskiego Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej oraz Związku Nauczycielstwa Polskiego.
Ponad trzydziestokrotnie nagradzany Nagrodą Rektora Politechniki Śląskiej.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (1976) Złota Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1980) Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej”