Wojna angielsko-hiszpańska (1587–1604) – konflikt pomiędzy Anglią i Hiszpanią na przełomie XVI i XVII wieku. Według niektórych źródeł rozpoczął się już w 1585 roku angielską wyprawą zbrojną do Niderlandów. Zakończyła się w 1604 r. podpisaniem pokoju londyńskiego, nie przynosząc rezultatu.
Geneza W latach 60. XVI wieku Filip II Habsburg, władca Hiszpanii stanął w obliczu narastających konfliktów religijnych, związanych z rosnącą rolą protestantyzmu w Niderlandach. Jako obrońca wiary katolickiej, dążył do usunięcia herezji z terytorium jego państwa, co ostatecznie doprowadziło do wybuchu otwartej rebelii w 1566 r. W tym samym czasie pogarszały się dalej stosunki angielsko-hiszpańskie, co związane było z dążeniami Elżbiety I do przywrócenia władzy królewskiej nad Kościołem anglikańskim poprzez uchwalenie Aktu Supremacji w 1559 r. Przez Katolików wydarzenie to zostało poczytane jako definitywne zerwanie Anglii z papiestwem. Nawoływanie przez angielskich Protestantów do podjęcia odsieczy niderlandzkim rebeliantom jeszcze bardziej pogorszyły stosunki Anglii z monarchią hiszpańską, podobnie jak wojny religijne we Francji, w których to oba państwa wspomagały przeciwne strony konfliktu.