Został awansowany na stopień porucznika 28 czerwca 1944 roku, ze starszeństwem od 5 maja 1944 roku.
Skoczył ze spadochronem do Polski w nocy 4/5 maja 1944 roku, w sezonie operacyjnym „Riposta”, w operacji lotniczej „Weller 17”, z samolotu Halifax JP-177 „P” (1586 Eskadra PAF), na placówkę odbiorczą „Mewa-1” 222 (kryptonim polski, brytyjskie oznaczenie numerowe pinpoints), w okolicach miejscowości Dalechowice, 15 km od Skalbmierza. Razem z nim skoczyli: ppor. Zdzisław Luszowicz ps. Szakal, por. Antoni Nosek ps. Kajtuś, por. Cezary Nowodworski ps. Głóg, por. Mieczysław Szczepański ps. Dębina, por. Czesław Trojanowski ps. Litwos.
W powstaniu warszawskim od 2 sierpnia 1944 roku walczył w Śródmieściu Południowym jako dowódca plutonu oraz 2. kompanii batalionu „Iwo”. Od 26 sierpnia jako dowódca plutonu szturmowego kompanii „Gaduła” batalionu „Miłosz” na wschodniej części odcinka taktycznego „Bogumił”. 2 września został dwukrotnie ranny, postrzelony z broni maszynowej podczas walk w okolicach Sejmu. Od 15 września dowódca 3. kompanii batalionu „Odwet II” Zgrupowania „Golski”, na odcinku „Topór” w rejonie Politechniki oraz Noakowskiego 8, 10, 12 i 14.