Andrés Narvarte Pimentel (ur. 1781 w La Guaira, zm. 31 marca 1853 w Caracas) – polityk i prawnik z Wenezueli. Trzykrotnie sprawował funkcję tymczasowego prezydenta kraju (1835, 1836-37, 1842). Kilka razy pełnił funkcję wiceprezydenta (1833-37). Był jednym z najwierniejszych stronników José Antonio Páez.
Początki W 1804 ukończył studia prawnicze w Caracas. W 1810 roku przyłączył się do ruchu o wyzwolenie Wenezueli, Bolivara. W latach 1813 i 1814 był gubernatorem prowincji Trujillo. W obliczu klęski II Republiki wyemigrował na wyspę Świętego Tomasza. Powrócił około 1819 roku a dwa lata później został mianowany przez Bolivara na stanowisko Głównego Kwatermistrza (Intendente general de Venezuela). W 1830 został deputowanym do Kongresu Konstytucyjnego. Przeszedł do historii zażartą obroną przeciwników politycznych w Kongresie. W roku 1830 przy okazji dyskusji o dekrecie dotyczącym postępowania z zamieszanymi w zamach na Bolivara (25 września 1828), zaproponował ułaskawienie dla ludzi, którzy brali udział w tych wydarzeniach. Prosił również o łaskę dla wszystkich, którzy byli prześladowani i wydaleni za swoje poglądy polityczne. Nie uzyskał co prawda zgody, ale zdobył wielki szacunek. W 1831 piastował urząd Ministra Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości.